زمینه و هدف: افتراق منشا تاکی کاردی بطنی با استفاده از الکتروکاردیوگرام دید بهتری نسبت به تشخیص این بیماران قبل از انجام پروسه های تهاجمی تر می دهد. مطالعه حاضر جهت مقایسه یافته های الکتروکاردیوگرام در بیماران مبتلا به تاکی کاردی های بطنی از منشا خروجی بطن چپ و بطن راست صورت گرفته است.روش بررسی: در این مطالعه بررسی مقطعی، بیمارانی که با تشخیص تاکی کاردی بطنی با منشا خروجی بطن چپ و راست طی دو سال جهت انجام سوزاندن با کاتتر در بیمارستان شهید رجایی پذیرش شده بودند، وارد مطالعه شدند و شیوع دو آریتمی فوق و نتایج نوار قلب و میزان موفقیت سوزاندن با کاتتر در درمان دو نوع آریتمی ذکر شده در بیماران با منشا خروجی بطن چپ و راست مقایسه گردید.یافته ها: در بررسی 59 بیمار که 44.1% مذکر و 55.9% مونث بودند، میانگین سنی بیماران (SD=13.76) 41.67 سال بود. در مقایسه QRS transition و شکاف تفاوت معنی داری میان دو گروه وجود داشت (P=0.027, P=0.007). در مقایسه مدت R به QRS در لیدهای پره کوردیال، در بیماران با تاکی کاردی با منشا خروجی بطن راست، (SD=0.16) 0.69 و در بیماران با منشا خروجی بطن چپ، (SD=0.06) 0.81 بود (P=0.015). هم چنین ablation موفقیت آمیز در 30 بیمار (73.2%) با تاکی کاردی با منشا خروجی بطن راست، در مقابل 14 بیمار (93.3%) منشا خروجی بطن چپ صورت گرفت که تفاوت معنی دار نبود.نتیجه گیری: طبق نتایج مطالعه حاضر، موفقیت درمانی رادیو فرکوئنسی سوزاندن با کاتتر در بیماران با تاکی کاردی های بطنی با منشا خروجی بطن چپ و راست بالا بوده و میان آن ها از نظر شکاف، QRS transition و نسبت طول مدت R به QRS تفاوت وجود داشته که می تواند به عنوان عاملی جهت افتراق آن ها استفاده شود.

مقدمه: انفارکتوس بطن راست (RVMI) با افزایش عوارض و مرگ و میر در بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد تحتانی در ارتباط است. اگر چهالکتروکاردیوگرافی( ECG) مفیدترین، ساده ترین، و عینی ترین ابزار تشخیصی انفارکتوس حاد است، هیچ معیار خوبی در نوار قلب استاندارد 12 لیدی تعریف نشده که منجر به شناسایی صحیح RVMI در بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد تحتانی شود. هدف از این مطالعه بررسی ارزش تشخیصیECG استاندارد برای تعیین RVMI در بیماران مبتلا به انفارکتوس تحتانی قلب است.روش کار: این مطالعه توصیفی تحلیلی در سال های 1385-1386 در بیمارستان قائم مشهد و و لی عصر بیرجند انجام شده است. 167 نفر، بیمار با انفارکتوس حاد تحتانی، در این مطالعه وارد شدند. تشخیص انفارکتوس حاد تحتانی میوکارد بر اساس شرح حال و افزایش (STE≥1 mm) ST حداقل در دو لید از 3 لید II،III  و avF استوار بود .RVMI توسط  STE≥1 mmدر V4R (استاندارد تشخیصی RVMI در این مطالعه) در 12 ساعت اول بعد از شروع علایم مشخص شد و بر این اساس بیماران به دو گروه تقسیم شدند (با انفارکتوس بطن راست و بدون انفارکتوس بطن راست). تغییرات قطعه ST در کلیه لیدها بین دو گروه مقایسه شد. پس از کد بندی داده ها و ورود به کامپیوتر، نتایج با استفاده از نرم افزار آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. p کمتر از 0.05 به عنوان سطح معنی داری محسوب شد.نتایج: با توجه به لید V4R90 بیمار RVMI  (%51.1) داشتند. پایین افتادگی قطعه ST بیش از 1 میلیمتردر لیدهای لترال، پایین افتادگی قطعه ST بیش از 2 میلیمتردر لیدهای I+aVL، بالا رفتن قطعه ST در لیدV1 نسبت به V2 و بزرگتر بودن STE در لید III به نسبت لید II (III>II) در بین دو گروه اختلاف معنی دار وجود داشت. به ترتیب حساسیت و ویژگی در لیدهای I: 86% و 72%، aVL: 96% و 26%، I+aVL: 84% و 71%، STE III>II: 82% و 74% بود.نتیجه گیری: در بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد تحتانی با استفاده از الکتروکاردیوگرافی 12 لیدی استاندارد، پایین افتادگی قطعه ST بیش از 1میلیمتردر لید DI، پایین افتادگی قطعه  ST بیش از 2 میلیمتردر لیدهای I+aVL وSTE III>II می تواند برای شناسایی حضور RVMI مفید باشد.

تفنگ بادی بیش از آنکه اسباب سرگرمی و بازی باشد، اسلحه ای بالقوه خطرناک و حتی کشنده است. این اسلحه جزو اسلحه های با سرعت کم طبقه بندی می شود که پرتابه آن می تواند صدمات قابل توجه و حائز اهمیتی در نقاط مختلف بدن خصوصا نواحی چشم و مغز ایجاد کند. صدمات ناشی از تفنگ بادی عمدتا در پسران نوجوان و بصورت نوجوان و بصورت اتفاقی رخ می دهد. کلا یک سوم از کل صدمات ناشی از این تفنگها سر و گردن را درگیر می کند. وضع قوانین کارآمد برای استفاده از این اسلحه و افزایش آگاهی عمومی در پیشگیری از این صدمات موثر است.در میان عوارض متعدد ناشی از صدمات تفنگ بادی، آمبولیزاسیون ساچمه، پدیده ای بسیار نادر است. این مقاله به معرفی پسر نوجوانی می پردازد که به طور تصادفی از ناحیه گردن مورد اصابت یک عدد ساچمه تفنگ بادی 0.177 اینچی قرار گرفته است و در بررسی های رادیولوژیک، عدم وجود ساچمه در محل مورد اصابت و آمبولیزاسیون آن به درون بطن راست قلب ثابت شده است.

مقدمه: بیماران مبتلا به کاردیومیو پاتی بطن راست آریتموژنیک، دارای تاکیکاردی بطنی(VT)  هستند که عموما نمای بلوک شاخه چپ با انحراف محور به راست و وارونگی امواج T در لیدهای پره کوردیال دارد.معرفی بیمار: بیمار بستری شده مرد 28 ساله ای با علائم تپش قلب و سنکوپ بود. در نوار قلب، تاکیکاردی بطنی با نمای بلوک شاخه چپ و امواج T وارونه در V1 تاV6  و همچنین به طور ناقص بلوک شاخه راست و امواج T وارونه در V1 تا V3 دیده شد. اکوکاردیوگرافی اتساع بطن راست را نشان می دهد. در اکوی 3D عملکرد RV غیر طبیعی بوده و شکل گیری آنوریسم در دیواره آزاد دیده می شد.نتیجه گیری: در بیماران مبتلا به تاکیکاردی بطنی با نمای بلوک شاخه چپ و وارونگی امواج T در لیدهای پره کاردیال و بدون سابقه بیماری ایسکمیک قلب، کاردیومیوپاتی آریتموژنیک بطن راست به عنوان یک تشخیص مهم مطرح است.

مقدمه: اکوکاردیوگرافی معمولا اولین مودالیتی تصویربرداری برای ارزیابی اختلالات ساختاری و عملکردی قلب و عروق بزرگ می باشد و تصاویر فلوی رنگی و داپلر قادر به ارزیابی همودینامیک و جریان خون هستند. اختلال عملکرد بطن راست با افزایش مرگ و میر در بیماران مبتلا به بیماری های مادرزادی قلب، بیماری های دریچه ای، بیماری های عروق کرونر، افزایش فشارخون ریوی و بیماران مبتلا به heart failure همراه است. هدف از این مطالعه بررسی عملکرد بطن راست در بیماران مبتلا به پرفشاری جریان خون ریوی با استفاده از اکوکاردیوگرافی بود.روش کار: در این مطالعه که به روش توصیفی مقطعی انجام شد، جامعه مورد مطالعه عبارت بود از کلیه بیمارانی که به هر علتی دچار پرفشاری شریان ریوی بودند و تشخیص آنها با استفاده از اکوکاردیوگرافی و اندازه گیری فشار شریان ریوی تایید شده و بالاتر از 25 بوده است. تعداد نمونه 80 نفر بود و بیماران مورد اکوکاردیوگرافی با تصاویر دوبعدی و tissue doppler قرار گرفتند. داده ها توسط نرم افزار SPSS نسخه 16 و با آزمون های آماری کای دو، ضریب همبستگی پیرسون و t-test مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. سطح معنی داری کمتر از 0.05 در نظر گرفته شد.یافته ها: نتایج تست های آماری نشان داد که در این مطالعه میانگین FAC، میانگین TAPSE با PVR کمتر از دو به صورت معنی دار بیشتر از میانگین(P=0.006) FAC  و میانگین (P=0.04) TAPSE در گروه با PVR بیشتر و مساوی دو بودند. همچنین اختلاف بین میانگین مقادیر نرمال و غیرنرمال FAC در بیماران با PVR نرمال معنی دار نبود در حالی که این اختلاف در بیماران با PVR غیرنرمال معنی دار بدست آمد.نتیجه گیری: در بررسی های اکوکاردیوگرافی عملکرد بطن راست بیماران با پرفشاری شریان ریوی مقادیر بدست آمده FAC و TAPSE از اطمینان بالای تشخیصی در این بیماران برخوردار هستند. پس این موارد در نتیجه بالا رفتن درجه مقاومت بستر ریوی مختل شده و معیار خوبی برای ارزیابی عملکرد بطن راست در این بیماران می باشند. همچنین در این میان مقادیر FAC بدلیل فراوانی بالای مقادیر غیرنرمال آن در بازه غیرنرمال PVR، به مقادیر غیرنرمال PVR حساس تر بوده و معیار مناسب تری جهت ارزیابی بطن راست نسبت به TAPSE در بیماران با فشار خون شریان ریوی می باشد.

آنوریسم های سینوس والسالوا ناهنجاری های قلبی نادری هستند. آنها اتساع سینوس های آئورت هستند که ممکن است مادرزادی یا اکتسابی باشند. اگر به صورت موضعی در سینوس کرونر راست باشند، معمولا به حفره های سمت راست تخلیه می شوند و خیلی اوقات یک نقص دیواره بین بطنی همزمان وجود دارد. ما در این جا یک خانم 30 ساله با پارگی آنوریسم سینوس والسالوای راست به داخل بطن راست را معرفی می کنیم. اکوی ترانس ازوفاژیال علاوه بر اکوی ترانس توراسیک اطلاعات اضافه تری راجع به آنوریسم ها و ناهنجاری های قلبی همزمان به ما می دهد. آنوریسم سینوس والسالوا حتی اگر بدون علامت نیز باشد، خطر گسترش، پارگی، نارسایی قلبی، اندوکاردیت، آمبولی و مرگ ناگهانی دارد. این مساله ترمیم جراحی با یک مورتالیته کم کوتاه مدت و درازمدت را توجیه می کند. معاینه فیزیکی دقیق و انجام اکوکاردیوگرافی در بیمار ما، منجر به تشخیص زودهنگام بیماری قبل از بروز عوارض جدی گردید.

هدف از این مطالعه، بررسی اثرات استرپتوکیناز بر عوارض و مرگ و میر در بیماران مبتلا به انفارکتوس تحتانی همراه با انفارکتوس بطن راست است. به این منظور از فروردین سال 1372 تا اسفند سال 1376، کلیه بیماران با انفارکتوس تحتانی که به بیمارستان شهید دکتر بهشتی شهرستان زنجان مراجعه نمودند، مورد بررسی قرار گرفتند. بیمارانی که بالا رفتن قطعه ST بیشتر یا مساوی 1mm در لیدهای V4R و V3R داشتند، در این مطالعه جای گرفتند. 130 بیمار انفارکتوس بطن راست داشتند، که 37 بیمار (28.5%)، تحت درمان با استرپتوکیناز قرار گرفتند و 93 بیمار (71.5%) در درمانشان از این دارو استفاده نشد. درمان بوسیله استرپتوکیناز، شیوع دیلاتاسیون دهلیز و بطن راست را کاهش داد. پس از درمان با این دارو، شیوع بلوک شاخه ای راست از 2.2% به صفر رسید و شیوع آریتمی ها نیز کاهش یافت به گونه ای که شیوع بلوک دهلیزی بطنی از 22.6% به 5.4% رسید. به دنبال مصرف استرپتوکیناز شیوع شوک کاردیوژنیک از 7.5% به 2.7% کاهش یافت، ولی مصرف این دارو در بیمارانی که سابقه هیپرتانسیون داشتند و پس از انفارکتوس بطن راست دچار هیپوتانسیون شده بودند، موجب افزایش شیوع شوک کاردیوژنیک تا 50% گردید. درمان با استرپتوکیناز موجب کاهش شیوع عوارض پس از انفارکتوس، در بیماران با انفارکتوس بطن راست گردید. و تنها شیوع انفارکتوس مجدد و آنژین پس از انفارکتوس، به دنبال مصرف این دارو، افزایش یافت. شیوع خونریزی داخل مغزی و گوارشی، پس از درمان با این دارو افزایش یافت. درمان با استرپتوکیناز شیوع دیس فانکشن سیستولیک بطن راست و بطن چپ را کاهش داد. و در مقابل شیوع EF≥%55 را از 42% به 56.7% افزایش داد. بنابراین به دنبال درمان با این دارو، درصد بیشتری از بیماران EF≥%55  داشتند. درمان با استرپتوکیناز موجب کاهش مرگ و میر در بیماران با انفارکتوس بطن راست از 22.6% به 2.7% گردید. درمان با این دارو بر طول مدت بستری بیماران تاثیری نداشت.

سابقه و هدف: پرفشاری ریوی، افزایش فشارخون شریان ریوی است که به اختلال عملکرد بطن راست منجر می شود. هدف این مطالعه مقایسه شاخص های اکوکاردیوگرافی در بررسی نارسایی بطن راست در بیماران مبتلا به افزایش فشارخون ریوی بود. مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی-مقطعی اطلاعات مربوط به100 بیمار مبتلا به پرفشاری خون ریوی مراجعه کننده به بیمارستان قلب فرشچیان همدان در فاصله سال های 1396 تا 98 جمع آوری شد (که با استفاده از اکوکاردیوگرافی با تصاویر دوبعدی و tissue Doppler تشخیص داده شده بودند). بیماران بر اساس میزان فشارخون شریان ریوی به سه گروه تقسیم شدند و شاخص های PASP، PVR، Tei Index، FAC، IVA، TAPSE و DTI S Velocity برای هریک از آنان محاسبه شد. یافته ها: میانگین سن بیماران 16/62 ±,52/95 سال بود و 0/46 درصد مشکلات ریوی داشتند. شاخص های PASP، PVR و Tei Index با یکدیگر همبستگی مثبت و معنی دار و متغیرهای FAC، IVA، TAPSE و DTI S Velocity با یکدیگر همبستگی مثبت و معنی داری داشتند. اما شاخص های گروه اول و دوم با یکدیگر همبستگی منفی و معنی داری داشتند. نتایج نشان داد اختلاف میانگین تمام شاخص ها در بین گروه های مختلف پرفشاری ریوی معنی دار بود. بر اساس تحلیل رگرسیون متغیر PVR از عوامل موثر در پرفشاری ریوی بود و IVA و Tei Index همخوانی بیشتری با پرفشاری خون ریوی از نظر مقادیر غیرطبیعی داشتند. نتیجه گیری: PVR، IVA و Tei Index متغیرهای موثر برای بررسی عملکرد بطن راست بودند. پیشنهاد می شود به این متغیرها بیشتر توجه شود.

با پیشرفت سریع و کاربرد گسترده روش های تهاجمی قلبی و عروقی، شاهد افزایش مشکلات مربوط به روش های کاری از جمله اجسام باقی مانده داخل عروقی هستیم. که می تواند منجر به عوارضی مانند ترومبوس، حرکت جسم خارجی به ارگان های حیاتی، آریتمی و عفونت گردد. خارج کردن این اجسام با روش های جراحی و یا مداخله ای انجام می پذیرد که طبیعتا روش های کاتتر بیس ارجح می باشد.بیمار خانم 60 ساله ای است که به علت نارسایی مزمن کلیه تحت همودیالیز بوده،که به علت نارسایی فیستول از طریق کاتتر دایمی ژوگولارهمودیالیز می شده است. بیمار با تنگی نفس، تهوع و خون ریزی از محل کاتتر بستری می شود. کشت خون استاف کوآکولاز مثبت بود. با توجه به کشت خون مثبت و ناکارآمد بودن کاتتر اقدام به خارج کردن کاتتر می شود. در حین خروج، کاتتر شکسته شده و قطعه بلندی از آن به داخل ورید اجوف فوقانی و قلب آمبولیزه می شود. بیمار به بخش آنژیوگرافی انتقال می یابد. دو انتهای گاید وایر 014-0 اینچ از دو سوراخ نوک کاتتر NIH عبور داده شد. با حرکت دادن دو انتهای گاید وایر در نوک کاتتر NIH لوپ تشکیل می شود که سایز این لوپ قابل تغییر بود و می توانست جسم خارجی مورد نظر را به دام اندازد. با استفاده از کاتتر پیگ تیل قطعه شکسته شده به داخل IVC کشیده شد سپس با استفاده از کاتتر NIH و گایدوایر تعبیه شده در آن، جسم خارجی به دام انداخته شد و از مسیر ورید فمورال خارج گردید.مرور مقالات موید این نکته است که شیوع کلی شکستگی کاتتر، حدود 0-1/2% می باشد علی رغم شیوع نسبتا نادر این عارضه در صورت رها شدن کاتتر آمبولیزه شده به حال خود، خطرات مهمی از جمله مرگ در برخواهد داشت. روش انتخابی جهت خارج کردن قطعه شکسته شده استفاده از روش های مداخله ای می باشد. جهت خارج کردن این اجسام از وسیله ای به نام اسنیر استفاده می شود که به صورت آماده قابل تهیه می باشد. در مواردی که خارج کردن جسم خارجی با ریسک همراه باشد بهتر است ابتدا جسم خارجی را با پیگ تیل تغییر مکان داد سپس با اسنیر خارج کرد. در روند اجرای این کار چون اسنیر آماده در اختیار نبود با استفاده از کاتتر NIH و گایدوایر وسیله مشابهی جهت خروج کاتتر شکسته شده، ایجاد شد نکته مهم این است که در محلی که ریسک عوارض با اسنیر بالا است در اسنیر کردن پافشاری نکنیم.